گاهی سخت‌ترین زخم‌ها را نه شمشیر، که راه بر تن انسان می‌نشاند. این شاخه‌های خشک و خارهای درهم، تنها بخشی از بیابان نیستند؛ روایت مسیری‌اند که کاروان حقیقت، با پاهای خسته و دل‌های داغ از میان آن گذشت. راهی که هر گامش، یادآور غربتی بود که هیچ واژه‌ای توان وصفش را ندارد. در پس این خارها، قامت استوار عقیله دیده می‌شود؛ بانویی که درد را می‌شناخت، اما هرگز اجازه نداد …

راه، طولانی بود؛ اما دلی که بار رسالت را بر دوش می‌کشید، خستگی را نمی‌شناخت. غبار، افق را پوشانده بود و گام‌های کاروان، آرام بر خاک داغ نقش می‌بست. بر بلندای مرکب، قامتی دیده می‌شد که اگرچه در بند بود، اما روحش از همه آزادتر بود؛ قامتی که شکست را نپذیرفت و اجازه نداد حقیقت، در میان هیاهوی پیروزیِ باطل گم شود. عقیله می‌دانست که این مسیر، تنها جاده‌ای میان …

آتش، پارچه‌ها را سوزاند... اما نتوانست پناه را از دل‌ها بگیرد. این ستون‌های نیمه‌سوخته، تنها یادگار خیمه‌ای نیستند که شعله در آغوشش گرفت؛ گواه لحظه‌ای هستند که زمین، غربت را با تمام وجود لمس کرد و آسمان، اشک ریخت. در میان خاکستر، هنوز ردّ قدم‌هایی مانده است؛ قدم‌هایی که از میان شعله‌ها گذشتند تا دست‌های کوچک را از هراس عبور دهند. آنجا که همه چیز بوی سوختن می‌داد، عقیله قامت …

غروب، سایه‌ها را بلندتر می‌کند؛ اما اندوه، از سایه نیز بلندتر است... پرچم‌ها در باد نمی‌رقصند، گویی عزادارند. هر رشته سیاه، یادگار خیمه‌ای است که آتش، سقفش را ربود؛ و هر قامت برافراشته، نشانی از عهدی است که بر زمین نماند. در میان این سکوت، صدایی شنیده نمی‌شود؛ اما روایت هنوز جاری است. عقیله آموخت که همیشه فریاد، از حنجره برنمی‌خیزد؛ گاهی سکوتی استوار، رساتر از هزاران خطابه، حقیقت را …

غروب، شاهد وداعی بود که هیچ سپیده‌ای پایانش نشد... کاروان آرام پیش می‌رفت؛ نه برای رسیدن، که برای رساندن. بر بلندای شتر، قامت‌هایی نشسته بودند که داغ، قامتشان را خم نکرده بود. سکوتشان از هزار خطبه رساتر بود و نگاهشان، تاریخ را به قضاوت فرا می‌خواند. در پیشاپیش این مسیر، عقیله ایستاده بود؛ بانویی که آموخت می‌توان با قلبی سوخته، ستون خیمه حقیقت ماند. او نه شمشیری در دست داشت …

گاهی تاریخ، بر شانه‌های کوچک‌ترین آدم‌ها ادامه پیدا می‌کند... کودکی که دست بر پیشانی گذاشته، گویی سنگینی راهی را حس می‌کند که پیش از او، عقیله آن را آغاز کرده بود. راهی که با اشک آغاز شد، اما هرگز به سکوت نرسید. پرچم در دستان او، تنها تکه‌ای از پارچه نیست؛ عهدی است که از میان خاکستر خیمه‌ها گذشته، از میان زنجیرها عبور کرده و نسل به نسل به دست …